"Hi Chris!" bati sakin ni Hush.
"Hi Hush!" tugon ko.
Si Hush. Maganda, mahinhin at sa di malamang dahilan, magaan ang loob ko sa kanya. Madalas nya kong batiin twing magkikita kami. Nakakapagtaka lang dahil hindi sya natural na ganito. Mabait sya pero hindi pala bati kahit ka close nya. Madalas nga akong inaasar ng mga kaklase namin na type daw ako nito. Pero sa ganda nya? Imposible.
Valentines day. Si Lian agad ang naalala ko. I think this is the perfect day to confess.
Inayos ko lahat. From flowers to chocolates. 3 balloons na may I Love You. Halos isang oras na tumira sa banyo. Kalahating oras na nakatitig sa salamin. Eto na to. Handa na ko.
Papunta na ko sa room ng marinig ko ang sigawan.
"Balikan na yan!"
"Muling ibalik!"
Naramdaman ko na naman ang sakit. Hindi. Mas masakit. Yung parang ilang ulit na sigasaan ng truck ang pagkatao mo.
Ayun si Lian. Kayakap si Aldrin. Sa kabila ng sakit, natiis kong hindi umiyak.
Lumingon si Lian sa kinatatayuan ko. Lumapit.
"Chris! kami na ulit!" masayang sabi nya, habang hawak ang isang boquet ng red roses.
"Congrats." ang tangi kong nasabi.
"Uy. para kanino yan ha?" asar ni Lian habang nakatingin sa mga surpresang sa kanya ko dapat ibibigay.
"Ha? ah e." nalilito kong sabi.
Isip Chris. Kanino? Hindi pwede kay Lian. Kahit kanino. Hanap.
"Hi Chris! Hi Lian! Anu meron?"
Si Hush!
Gumana na naman ang defense/palusot mechanism ko. Lumuhod ako at iniabot ang mga bulaklak.
"Hush. Happy Valentines!
I Love You!"
sigawan. malalakas na tili at kantyaw ang sumunod.
Pero halos wala ko marinig. Yung masamang balita lang ang paulit ulit na naririnig ko.
Hay Chris. Eto nga ang araw na nagconfess ka. Pero sa ibang tao. Ang masakit pa, ilang hakbang lang ang layo mo sa kanya. Matatama mo pa ba? Panu ka na? Panu na sya?
Paano na kayo?
-to be continued
